 |
 |
 |
|
|
|
Voor vandaag zien we er van af om met de groep mee te gaan om te wandelen in het bamboe-bos. Wij zullen pas aanschuiven bij de thee-ceremonie dus hebben wij rustig de tijd om op te starten, en zelfs een bezoek aan de onsen zit er nog in.
Als het tijd is om te vertrekken pakken we de bus en na een klein uurtje hobbelen stappen we uit op de gewenste halte. De wandelaars hebben intussen een uitspanning vlakbij de halte gevonden waar ze zich getrakteerd hebben op koffie en pancakes.
Als alle genodigden zijn aangekomen vertrekken we naar de thee-ceremonie. Onze gastvrouw legt de geschiedenis van de ceremonie uit, en hoe de ceremonie uitgevoerd wordt. Ze heeft de hobby veertien jaar geleden opgepakt, en mag zich inmiddels Tea-Master noemen. Ook in de tijd van de samoerai's was het meer een soort hobby en een moment van rust en zelfreflectie dan dat het een religieus iets was.
De gastvrouwe legde ook uit dat per maand een andere set wordt gebruikt om de thee te maken. Ze was duidelijk trots dat ze inmiddels een hele vezamling had aangelegd.
Iedereen krijgt een zoete versnapering als tegenwicht voor de bittere thee.
De gastvrouw kookt het water, doet een afgemeten schepje van het matcha-poeder in de theekom en klopt het tot een dikke, schuimige drank. Dan reikt ze je de theekom aan met de 'goede kant' naar je toe. (De meeste theekommen hebben een mooie beschildering op de 'goede kant', maar met sommige kommen is het wat moeilijker om te zien wat de voor- en achterkant is.) Je buigt naar de gastvrouwe en neemt de kom aan. Je draait de kom op je linkerhand een halve slag rechtsom tot de 'goede kant' naar de anderen is gericht. Je buigt dan naar degene die voor je de thee heeft gehad en zegt 'Mag ik u vergezellen'. Je buigt dan naar degene aan je andere kant en zegt 'Vergeef mij dat ik voor u ga'. Dan neem je drie of vier slokjes in stilte, en neem nog een laatste slok waarbij je zachtjes slurpt om aan te geven dat je klaar bent. Dan draai je de kom op je linkerhand een halve slag linksom zodat de 'goede kant' weer naar je toe gericht is en zet de kom voor je op de mat. Je buigt weer naar de gastvrouwe en zij neemt de kom weer op.
Nadat we allemaal onze rituele kop thee (spinaziewater) hebben gehad mochten we zelf eens een kommetje brouwen. Zo zonder oefening valt het vooral niet mee om de juiste hoeveelheid theepoeder aan het hete water toe te voegen en met de klopper op te lossen. De thee was dus over het algemeen een stuk minder lekker dan toen onze gastvreouw het brouwsel bereidde. Je doet tenslotten niet voor niets er veertien jaar over om alles goed in de vingers te krijgen.
Al met al was het biijwonen van deze theeceremonie een erg leuke ervaring.
We nemen afscheid van onze gasstvrouwe en lopen naar de Golden temple, die hier vlakbij is.
De temple en de omliggende omgeving is erg mooi. Een zonnetje er bij zou nog mooier zijn geweest, maar je kan niet alles hebben.
Bijde golden tempel kopen we nog wat leuks voor Anique en Lieke. Voor Jorn heeft Marcel een leuk idee, wat we straks gaan halen.
Na al dit moois lopen we even naar een supermarkt voor de inwendige mens, en gaan dan naar de bushalte om naar Nijo castle te gaan.
Dit is de poort van de tuin naar het binnenterrein van het kasteel.
Het kasteel is een behoorlijk groot gebouw voor die tijd.
De entree is heel erg mooi.
Helaas mag je binnen niet fotograferen, maar de wandbeschilderingen zijn werkelijk
prachtig. Soms komen de schilderingen niet overeen met de werkelijkheid (nog
nooit zulke rare tijgers gezien) maar ze zijn zonder uitzondering met grote
precisie door de meesterhand(en) uitgevoerd. Geweldig!
Er is in de wandschilderingen veel goudkleur gebruikt, en de reden is waarschijnlijk
dezelfde waarom de paleiskamers in Radjastan, India, volgeplakt zijn met spiegeltjes:
Zo kan je met een enkele kaars een hele kamer verlichten.
De bovenkanten van de scheidingswanden zijn uitgevoerd in het prachtigste houtsnijwerk,
en de plafonds zijn van bijpassende patronen en beschideringen voorzien.
De vloer van het kasteel wordt de 'Nachtegaal-vloer' genoemd. Bij elke stap die je doet hoor je een zacht getjilp van een vogeltje. Dit is een onbedoeld effect van de wijze waarop de vloer op de balken is bevestigd. De nagels in de vloerplanken hebben in de loop van de vele jaren door het slijten ruimte gekregen in de plaatjes waarmee ze aan de vloerbalken zijn bevestigd. Als je dus op een plank stapt buigt deze een beetje door en hoor je de metalen nagel langs het eveneens metalen plaatje schuren, met het zachte tjilp-geluid als hoorbaar effect.
Als we alles gezien hebben gaan we weer naar buiten en lopen om het kasteel heen.
We wandelen nog door de tuin van het kasteel, en zien daar een aantal foto's hangen die de restauratie van het kasteel beschrijven. Zo kan je heel goed zien hoe het dubbele dak er uitziet die je in de meeste tempels hier ziet: Het onderste dak is zoals je een normaal dak zou aanleggen, en het bovenste dak steunt op het onderste dak, en loopt naar de punt steets steiler omhoog zodat je die typische gekromde vorm krijgt.
En zo ziet het er na de renovatie uit.
We lopen verder door de tuinen van het kasteel.
Als we de hele tuin rond zijn nemen we de bus terug naar Kyoto station. Daar angekomen lopen we naar de Aeon mall, want Marcel heeft een leuk cadeau voor Jorn gezien. Daar is namelijk een van de "The Gundam base" winkels waar ze bouwsets en modelletjes van die typische Japanse battle-robots verkopen. De strips en de tekenfilms zijn hier in Japan razend populair, vanwege deze popularitieit mag je in de winkel maar beperkt wat kopen. Bij de kassa werd door een van de medewerkers ook nadrukkelijk gevraagd of we zeker waren van onze aankoop, en dat we vandaag niet nogmaals naar de winkel mochten komen om wat aan te schaffen, en dat ze eenmaal gekochtte modellen niet mochten terugnemen. Dit allemaal om te zorgen dat men zich niet arm kocht aan Gundam spullen.
We brengen de rugzak en tassen eerst naar het hotel en gaan daarna een hapje eten. We lopen onder het station door naar de andere zijde en komen via het Porta winkelcentrum terecht in het 'Food Festival'. Dit is een immens grote zaak waar verdeeld over verschillende etages een heleboel food-winkeltjes zijn ondergebracht in een ope ruimte. Je kan het zo gek niet bedenken of het is hier te koop. Er is duidelijk markt voor want het is mega druk in de zaak. Aangezien we geen doorloop naar de stationshal kunnen vinden gaan we weer op zoek naar waar we binnen zijn gekomen en gaan via een omweg naar de stationshal. Van daaraf nemen we de diverse roltrappen tot helemaal boven in het stationsgebouw en zoeken daar een eetgelegenheid. We kiezen een ramen-restaurant uit waar je buiten bij de automaat je menu kiest en betaald, waana je met het bonnetje naar binnen gaat en aan het personeel af geeft. Je wordt een plekje aangewezen en na een aantal minuten wordt je bestelling gebracht.
Het is bepaald niet slecht en spotgoedkoop: 1800 yen (12 euro) voor twee personen.
Na het diner lopen we via de 'Skyway' in het dak van de stationshal terug naar de andere zijde. Halverwege bewonderen we het uitzicht van 'Kyoto by night'.
Kyoto tower
Aan de andere zijde van de 'Skyway' gaan we weer naar beneden en lopen onder het station door naar ons hotel.
Terug in de kamer leggen we de spullen voor de aankomende twee dagen klaar
voor in de rugzakken, en maken we de koffers klaar voor de Takkyubin die onze
koffers naar Osaka zal brengen.
Als de koffers op de daarvoor bestemde plaats zijn afgeleverd en door Maria
van de juiste labels zijn voorzien gaan we nog even naar het station om de Suica
kaart met nog 2000 yen op te laden want morgen hebben we een drukke reisdag.
|
|
|